Rozdział 13.

UWAGA ! :d Jesteście kochani <3 Ogłaszam to wszem i wobec ! KOCHAM WAS <3. Aww.. Te wasze komentarze :') Dużo osób pisze, aby Julka i Adam byli razem, ale ja mam co do tego inne zamiary ;d Jeżeli chcecie możecie pisać propozycje na następny rozdział ! :D Chętnie popatrzę jakie wy macie pomysły ! <3

„Ja zacząłem odprawiać dziki taniec, a on wstał i mnie wypchnął za drzwi ze śmiechem. Poszedłem jeszcze szybko do Julki, spojrzałem na nią, i złożyłem na jej policzku słodkiego całusa i poszedłem do domu. Dochodzą do niego zauważyłem...”

… że wszystkie walizki stoją przed drzwiami, a na jednej jest karteczka. Kiedy podszedłem chwyciłem ją i zacząłem czytać.

„Adam, rozumiemy wszystko, ale nie możemy tolerować tego, że nas nie słuchasz. Chcesz mieszkać pod naszym dachem ? Musisz stosować się do zasad. Rozumiemy że jest ci ciężko, ale wiemy że nie jesteś z Julką. Nie bój się, ona nam nic nie powiedziała. Słyszeliśmy kiedyś jak się z nią kłócisz, i jak jej powiedziałeś, pozwól że zacytuję: „Nie możesz łaskawie poudawać przez ten krótki czas mojej dziewczyny ?! No chyba że wolisz mieszkać pod mostem” Słyszeliśmy to, i zrobiło nam się strasznie przykro, że nas oszukałeś. Jak mogłeś ?! Tolerowaliśmy, i udawaliśmy że nic nie widzimy, mieliśmy nadzieję że będziecie się trzymać chociaż zasad i rozkazów panujących w tym domu. Jednak nie. Wy zawsze wiecie lepiej. Razem postanowiliśmy że nie będziecie dłużej przebywać pod tym dachem, nie interesuje nas to że nie macie gdzie zamieszkać. Znajdź coś, skoro jesteś taki odważny i wiesz wszystko najlepiej.

Pozdrawiamy.(chyba po raz ostatni)

Ciocia i wujek. Xxx”

No to pięknie. Kopnąłem z całej siły drzwi i wziąwszy bagaże odszedłem. Niedaleko od ich mieszkania znajdował się hotel, więc wszedłem do recepcji i poprosiłem o jeden pokój. Recepcjonistka uśmiechnęła się miło do mnie po czym podała mi klucz, i zarejestrowała mnie na stronie gości hotelu. Zapomniałem wspomnieć, że jak Julka była w szpitalu, to kupiłem jej ubrania za własną kasę, przez to jest tyle walizek. No właściwie to dwie. Jedna moja jedna jej. Szedłem w stronę pokoju 296. Na ostatnim piętrze, jak na złość winda się popsuła i musiałem zasuwać na nogach na samiutką górę. Kiedy już wtachałem się, i miałem otwierać drzwi na końcu korytarza zobaczyłem tą pielęgniarkę. Fuck. Szybko musiałem uporać się z drzwiami żeby mnie nie zobaczyła. Kiedy już się otworzyły, wparowałem do środka, zatrzaskując drzwi z wielkim hukiem. Ktoś zapukał do drzwi -Czy coś się stało ? -zapytała tym swoim głosikiem od którego mnie mdliło. Zniżyłem trochę ton głosu i odpowiedziałem że nie, tylko się potknąłem. Usłyszałem w odpowiedzi krótkie „aha” i stukot szpilek. Odetchnąłem z ulgą, kiedy tylko odeszła. Rozejrzałem się po pokoju i zamarłem z wrażenia. Wszystko było w odcieniach różu, fioletu i szarego. Pod jedną ze ścian stało dwuosobowe łóżko nad którym wisiał jeden fioletowy szeroki panel i drugi wąski różowy. Po obu stronach łóżka stały dwie nocne szafki, na których były lampki. Łóżko stało na ciemno szarym dywanie w jaśniejsze szare paski. Po lewej stronie łóżka znajdowały się drzwi do łazienki która była podobnie urządzona. Szaro-fioletowe płytki, i małe różowe kamyczki wokół lustra, oraz na zewnętrznej ścianie wanny. Kibelek był biały wraz z umywalką. Po dokładnych „oględzinach” stwierdziłem że tak urządzę swoje mieszkanie. Tutaj było tak hmm.. zajebiście. Nawet nie ma takiego określenia, było bardziej niż zajebiste ! Po prostu BRAK MI SŁÓW. Rzuciłem się na łóżko i nie wiedząc kiedy oddałem się w objęcia Morfeusza.

~.~.~

Przebudziłem się, i spojrzałem na wyświetlacz mojego samsunga, wskazywał godzinę 23.43. Poszedłem do łazienki i wziąłem długi, gorący prysznic. Wychodząc z łazienki potknąłem się o próg, i walnąłem na ziemie jak piłka do koszykówki, tylko się nie odbijałem. Wstałem cały obolały i poszedłem się położyć spać. Miałem taką małą nadzieję, że się jakoś ułoży to wszystko bo nie miałem już siły na to. Nie mogłem usnąć, a to oznaczało tylko jedno. JUTRO POD OCZAMI BĘDĘ MIAŁ „WORY”. Wkurzony włożyłem słuchawki do uszu i po kilku piosenkach odpłynąłem do krainy snu.

Chodziłem po jakiejś galerii, i szukałem fajnych ubrań. Wstąpiłem do KFC aby kupić sobie kawę. Po zakupieniu kawy, usiadłem przy stoliku, i zacząłem ją powolutku pić. Przyglądałem się ludziom z sąsiednich stolików, i co drugi stolik to siedziała zakochana para. Mój wzrok zatrzymał się na parze od strony wyjścia. Dziewczyna siedziała i rozmawiała trzymając się za rękę z jakimś chłopakiem. W tej dziewczynie rozpoznałem Julkę. Po kilku minutach obserwowania ich, pocałowali się. Zabolało mnie, gdy odessali się od siebie Julka spojrzała na mnie i krzyknęła „to nie tak jak myślisz, kochanie. Naprawdę” Nie wiedziałem o co jej chodzi, ale ona nigdy do mnie nie mówiła „kochanie”. Podbiegła do mnie i zaczęła mówić że mnie kocha, że z tamtym była tylko z przymusu, i że nie chce rujnować naszego związku. Z tego by wynikało że z nią jestem. Spojrzałem na nią smutnym wzrokiem i odszedłem. Biegła za mną, ale ja nie odwracałem się choć tak bardzo chciałem. W końcu złapała mnie za rękę i...

„I like the way you taste

I like the way you mesbehave

I like the way you make me scream..*” -zadzwonił mi telefon. Ociężale podniosłem powieki i popatrzałem na wyświetlacz. „Numer nieznany” Hmm.. dziwne bo nikt do mnie by nie dzwonił a szczególnie o 10 rano. Normalny człowiek o tej porze ŚPI. No dobra, może nie każdy ale ja TAK. Ugh.. Z wielką niechęcią odebrałem telefon.

*ROZMOWA *

-Halo ? -odebrałem, ale nie usłyszałem odpowiedzi. -Haaalo ? -poczekałem chwilkę, ale ktoś się odezwał. -Dzień dobry. Przepraszam że się nie odzywałem ale miałem chwilowego gościa. -odezwał się mężczyzna, którego poznałem po głosie że jest nim doktor prowadzący Julki. -O dzień dobry. W czym można panu pomóc ? -zapytałem z miłym głosem, kierując się tym samym do ubikacji. -Mam dla Pana dobrą wiadomość. -usłyszałem co mnie naprawdę zdziwiło. -No więc jakaż to wiadomość ? -zapytałem, choć szczerze powiedziawszy nie obchodziło mnie to zbytnio. -Jeżeli Julki stan się nie pogorszy to dzisiaj ją wypuścimy ze szpitala pod warunkiem że będzie leżeć w łóżku. -powiedział a ja zrobiłem krzywą minę. Nie chciałem jej widzieć. Racja trochę mi było jej szkoda, ale nadal jej nienawidziłem. Zachowywała się jak nadęta paniusia. -Tylko proszę mi powiedzieć jedno. Czy ona, gdy została wypisana ze szpitala, miała amnezję ? -zapytał, a ja tym razem zrobiłem zdziwione oczy. -Jak wychodziła to nie, ale wcześniej, jak była jeszcze w szpitalu to miała. Częściową. -odpowiedziałem. W słuchawce na dłuższą chwilę zapadła cisza, jakby doktor nad czymś się zastanawiał.- Jest tam ktoś ? -zapytałem, ponieważ nie miałem pewności czy nie dostał laga życiowego. Wiecie, takiego jak na przykład w grze Counter Strike się zacina i w ogóle, ale chyba czaicie. -Tak, tak. Zastanawiałem się nad jednym. Nie wiesz czy brała kiedykolwiek jakieś leki z Zolpidemem ? Na przykład jakieś nasenne ?-zapytał a ja pierwszy raz spotkałem się z taką nazwą. Zrobiłem oczy jak osioł ze shreka gdy zobaczył go pod kołdrą całkiem nagiego. -Eee.. Nie ? Ja nawet nie wiem co to jest, nigdy nie widziałem przy niej leków nasennych. -powiedziałem, po czym odruchowo spojrzałem na torbę Julki. -No cóż. Więc, ona może pana nie pamiętać. -zatkało mnie. Zresztą. Trudno się mówi, nie moja wina że ona co dwa dni ma amnezję. Znów nie będzie mnie pamiętać, nikogo. Mam jej dość. Czemu akurat ja muszę ją znać ?! No czemu ?! Do wczoraj było mi jej żal, ale to przez nią ciotka wyrzuciła nas z domu, przez nią mój świat zaczął spływać do jednego wielkiego kibla, przez nią się tak zmieniłem że nawet moi najlepsi kumple mnie nie poznają. Fuck. Koniec z tym. Wracamy do Polski, zrywam z tą laską jakikolwiek kontakt. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego. Ubrałem się i poszedłem do tego przeklętego szpitala. Skierowałem się do pokoju w którym znajduje się doktor prowadzący. Zapukałem -Można ? -zapytałem. Po czym on pokiwał głową, a ja wszedłem do pomieszczenia. -I co z nią ? -zapytałem od niechcenia. Spojrzał na mnie zdezorientowany, po czym pokiwał głową, tak jakby sobie przypomniał o kim mówię. -A nawet dobrze. Tylko ma amnezję, moim zdaniem ma ją poprzez zażywanie leków nasennych w których znajdował się Zolpidem. -powiedział a ja tylko kiwnąłem głową. -Wychodzi dzisiaj czy jutro dopiero ? -zapytałem równie bez żadnych emocji, jak i wcześniej. - Raczej dzisiaj, nie przejmuj się, wypuścimy twoją ukochaną. - powiedział i puścił do mnie „oczko” ja się tylko lekko skrzywiłem. -Można do niej iść ? -zapytałem a on tylko pokiwał głową, a ja wyszedłem. Skierowałem się do jej pokoju, mając nadzieje że jej tam nie będzie. A jednak. Pomyliłem się. Ugh.. Leżała i patrzyła się ślepo w sufit. -Uważaj bo muchomory na nim wyrosną. -powiedziałem dość wrednie, a ona na mnie spojrzała z miną WTF?! A ja tylko podszedłem do niej i usiadłem na krześle. -Chcesz coś do picia czy coś ? -zapytałem z grzeczności. Ona tylko pokręciła przecząco głową. - No proszę i nawet mowę odjęło. Dość że amnezja to i mowa. Brawo. -powiedziałem po czym parsknąłem śmiechem. Ona tylko spiorunowała mnie wzrokiem i odwróciła się do mnie tyłem. Może mnie pamięta ? Diabli z nią. -Jeszcze dzisiaj zostaniesz wypisana. Bądź gotowa na 17. Przyjdę po ciebie. -powiedziałem z dość aroganckim tonem i wyszedłem z sali. Skierowałem się do pobliskiej kawiarenki. Była ona w odcieniach ciemnego beżu i zielonego. Blat był ciemno czerwony, a za blatem stała dość ładna dziewczyna. Ale pomijając dziewczynę, były też krzesła i stoliki. Dobra dość o wnętrzu. Ona. Piękna brunetka, duże piersi, szczupła, śliczna buźka. No piękna. Uśmiechnąłem się szeroko i podszedłem do blatu. Wycierała właśnie jakieś szklanki, i uśmiechnęła się do mnie. -no, niezła dupa -pomyślałem, przeciągając literkę „o” -Hej ślicznotko -powiedziałem dość pewny siebie. Ona tylko zrobiła śmieszną minę, jakby miała zaraz ze mnie zakpić. -No siemka. Co dla ciebie ? -okej. Jednak się pomyliłem się. -Hmm.. Na początek jakieś dobre ciastko, i colę a na podwieczorek ciebie. Co ty na to ? -Ona tylko się zaśmiała, po czym podała mi ciastko i colę. -Proszę. -powiedziała i lekko się uśmiechnęła. -Hmm.. a podwieczorek ? -powiedziałem, nadal pewny siebie. Nagle poczułem jak ktoś łapie mnie za ramię. Odwróciłem się z wielkim uśmiechem na twarzy, ale od razu mi on zniknął kiedy zobaczyłem wielkiego gościa, jakieś 2 razy większego ode mnie który wygląda na wkurzonego. -Odjeb się od mojej laski. Dobra ? -powiedział, a po moim ciele przeszły ciarki. Bitch Please. Kto chciałby z nim być. -Ekhem. Gertruda ! Twój narzeczony przyszedł ! -wydarłem się, a wszyscy w kawiarni się na mnie spojrzeli i zaczęli się śmiać po cichu. -Czy ty miałeś na myśli że ta Gertereudyua to moja narzeczona ? -hahahaha, omg. Ale on powiedział „Gertruda”. Boże, widzisz i nie grzmisz !. -Taa. A co ? Jakiś problem ? Ja go nie mam. A ty widocznie tak. A teraz pozwól że poflirtuje z tą oto damą. -wskazałem na „barmankę” a on zrobił się czerwony z nerwów. Nagle poczułem straszny ból w szczęce. Fuck. Boli jak cholera. -Koleś. Wypierdalaj stąd chyba że chcesz mieć bardziej poobijana mordę. -powiedział a ja poczułem jak krew mi spływa z nosa do ust. Wziąłem serwetkę i wytarłem się. Spojrzałem na niego, i znów na kelnerkę. -Ty z nim jesteś ? -zapytałem, po czym znów wytarłem krew, ponieważ dalej się sączyła. Kiwnęła głową na tak. -Jeju, nie trzeba było powiedzieć że z nim jesteś ? -powiedziałem, ze skrzywioną miną i powtórzyłem czynność z serwetką, tylko teraz już nową. -A nie wystarczyło się zapytać czy jestem zajęta ? -powiedziała z kpiącym uśmieszkiem, a ja tylko machnąłem ręką i wyszedłem stamtąd. Zacząłem się przeglądać w wyświetlaczu telefonu. Ouu.. Fajnie krew leci. Bardzo pięknie. Wkurzony i lekko zakrwawiony skierowałem się w stronę hotelu. Wchodząc do pokoju, zauważyłem tę pielęgniarkę co wczoraj. No nie. Podobnie jak i wczoraj, szybko otworzyłem drzwi do mojego pokoju, przy okazji potykając się o próg i wpadając jak nienormalny...

* - część pierwszej zwrotki piosenki „Tonight” zespołu ROOM94